Centrum Letsel & Schade

De patiënt heeft recht op inzage in het hem betreffend patiëntendossier.

Aan het verzoek van de patiënt tot inzage in het hem betreffend patiëntendossier wordt onverwijld en ten laatste binnen 15 dagen na ontvangst ervan gevolg gegeven.

Klik op de link bij download bijlage voor volledige wettekst terzake.

Aangezien de expertisegeneeskunde onder het toepassingsgebied valt van de wet van 22 augustus 2002 betreffende de rechten van de patiënt heeft deze laatste recht op inzage in het door de expertisearts bijgehouden dossier.

Klik onderstaande link voor meer informatie :

http://www.ordomedic.be/nl/adviezen/advies/inzage-door-de-patient-in-zijn-medisch-dossier-opgesteld-door-een-expertisearts

Klik tevens de link bij download bijlage hieronder...

Het medisch-gerechtelijk deskundigenonderzoek vormt voortaan een specifiek vakgebied dat almaar aan belang wint door het groeiend aantal geschillen en door de complexiteit van de dossiers.

De wijze waarop onze maatschappij evolueert en de veelvuldige, terzake geldende wettelijke instrumenten leiden tot tal van processen. Ook de almaar meer gespecialiseerde en performantere medische spitstechnologie geeft op haar beurt aanleiding tot tal van geschillen.

Tegen die achtergrond staat de arts-deskundige voor een almaar moeilijkere taak die een steeds zwaardere verantwoordelijkheid impliceert. Het is dus zaak dat een volkomen sluitende kwalificatie de uitoefening van die taak deugdelijk onderbouwt.

Uit een historisch perspectief is de functie van arts-deskundige geleidelijk gegroeid in de rand van een klinische praxis. Sinds een twintigtal jaren zijn de

universiteiten gestart met een aanvullende opleiding in expertisegeneeskunde of in de evaluatie van lichamelijke schade. Die opleidingen verstrekken de medische en juridische kennis die vereist is om een deugdelijk deskundigenonderzoek uit te voeren. Ze behelzen tevens praktische stageperiodes die bij onderlegde deskundigen moeten worden gelopen. In de huidige stand van de gerechtelijke procedure, hoeft bij de aanwijzing van deskundigen door de hoven

en rechtbanken, geen enkel bewijs ter staving van de specifieke vakbekwaamheid te worden voorgelegd en wordt in dat verband evenmin in enige bijzondere voorwaarde voorzien.

Om alle voormelde redenen, ware het passend dat elke aangewezen deskundige over een wettelijk geregelde kwalificatie zou beschikken.

Dit wetsvoorstel strekt ertoe, voor het gerechtelijkmedisch deskundigenonderzoek, in een wettelijk onderbouwde kwalificatie te voorzien. Iedere deskundige die zijn functie opneemt zou, volgens de indieners van het wetsvoorstel, een diploma expertisegeneeskunde of een soortgelijk diploma moeten hebben behaald.

U kunt ook kiezen voor een gerechtelijke expertise in plaats van een minnelijke medische expertise. Een voordeel is dat u dan nog in beroep kan gaan tegen de beslissing van de gerechtsdeskundigen (="wetsdokter"). Wanneer de standpunten zeer uiteenlopend zijn dan is dit een mogelijke betere piste. Vooraleer een overeenkomst tot minnelijke medische expertise ("M.M.E.")  te ondertekenen is het aangewezen contact op te nemen met uw raadsgeneesheer (en eventueel met uw advocaat), omdat er soms betere vergoedingen volgen wanneer er een gerechtelijke expertise wordt georganiseerd in plaats van een gebruikelijk "MME".

Dit kan vooral om de volgende redenen het geval zijn:

- de raadsgeneesheer van uzelf en deze van tegenpartij hebben geen goede verstandhouding (zodat een minnelijke expertise om persoonlijke redenen niet aangewezen is) ;
- de medische besluiten van de wederzijdse raadsgeneesheren liggen al te ver uit elkaar (zodat geen overeenstemming kan worden verwacht) ;
- het gaat om een complexe of zwaarwichtige aangelegenheid, die heel wat tijd of meerdere bijkomende onderzoeken vergt.

In de omgekeerde gevallen zal toch best voor een M.M.E. worden gekozen, opmdat er anders geen oplossing voor de discussie komt. 

Is er is géén vergelijk mogelijk en één der partijen wend zich tot de bevoegde rechtbank (Eerste Aanleg voor burgerlijke zaken, Arbeidsrechtbank voor geschillen in arbeidsongevallen, Politierechtbank voor verkeersongevallen). De rechter hoort alle betrokken partijen en stelt gewoonlijk een dokter aan (ook gerechtsdeskundige genoemd). De opdracht van deze dokter wordt omschreven in het vonnis en de dokter moet op elke vraag een antwoord even.

Gewoonlijk vraagt de rechter om een beschrijving te geven van de letsels, een raming van de tijdelijke en van de blijvende toestand, even als bijkomende dingen zoals pijn en smarten, littekens, enzovoort...

Deze procedure kan wel lang duren. De deskundige moet door één van de advocaten van de partijen "in werking worden gesteld". Nadat de rechter zijn vonnis heeft uitgesproken, kan er immers door partijen beroep aangetekend worden wat de hele procedure weer zal vertragen natuurlijk. Is dit het geval, dan zal de deskundige immers meestal niet in werking worden gesteld.

Nadat de deskundige in werking werd gesteld, vraagt deze aan de partijen welke geneesheer de belangen van de partijen zal verdedigen. Eens deze namen gekend, wordt in overleg een datum voor een eerste zitting afgesproken. U als slachtoffer wordt dan ook uitgenodigd.

Tijdens deze zitting zal het slachtoffer ondervraagd worden met betrekking tot ongeval geschiedenis, de verleende eerste zorgen, verdere medische zorg, aard van de letsels, behandelingen, revalidatie, enzovoort... Maar de deskundige zal waarschijnlijk ook andere informatie vragen: leeftijd, schoolopleiding, beroepsopleiding, plaats en duur van tewerkstelling, hobby's, sport, of je getrouwd bent en kinderen hebt, of vader en moeder nog leven, of ze gezond waren. Ook je persoonlijke medische geschiedenis zal gevraagd worden: voorgaande ziektes, ingrepen, ongevallen, heelkunde, of je medicijnen inneemt, ...

Je merkt het: een hele boterham. 

Het is daarom ook zeer belangrijk om goed voorbereid naar de zitting te gaan. Zorg dat je alle "medische stukken" bij je hebt: alle mogelijk verslagen, attesten, brieven van de specialist, data van hospitalisatie, data van kinesitherapie, datum van werkhervatting ...

Indien de eerste zitting niet volstaat om conclusies te maken, bijvoorbeeld omdat de deskundige nog bijkomend een radiografie wil laten maken, of omdat het slachtoffer nog bezig is met revalidatie, dan komt er - later - een tweede zitting.

Nadat het slachtoffer door de deskundige werd ondervraagd, zal het slachtoffer door de deskundige een medisch onderzoek (lichamelijk) ondergaan. De deskundige wil weten hoe goed je kan bewegen, dus zal hij vragen om je kledij uit te doen, ondergoed mag je aanhouden. Hou dus rekening met dit lichamelijk onderzoek (gewassen, propere kledij...). De deskundige zal je letsels nakijken en evalueren wat de beweeglijkheid is van je hoofd, nek, wervelzuil, armen en benen. Als de werkzaamheden zijn beëindigd, maakt de deskundige zijn "deskundig verslag" en stuurt dat naar de partijen in "voorlezing". De partijen krijgen dan nog 1 maand de tijd om eventueel opmerkingen te formuleren.

De geneesheer die u heeft bijgestaan tijdens de zitting, kan u reeds heel wat informatie bezorgen: was er tussen de partijen een akkoord tijdens de zitting, dat is het vaak ongebruikelijk om nog opmerkingen te formuleren. De deskundige formuleert een antwoord en stuurt zijn verslag terug naar de rechter.

De procedure volgt dan terug de normale weg via de gebruikelijke weg. De rechter volgt - in een nieuw vonnis - gewoonlijk het advies van de deskundige, en formuleert een uitspraak.

Het is dus ten zeerste aan te raden dat u zich laat bijstaan door een eigen raadsgeneesheer wanneer u door de gerechtdeskundige wordt uitgenodigd, immers de verzekering vaardigt doorgaans ook zijn eigen raadsgeneesheer af. Deze verzekeringsdokters zijn meestal zeer ervaren en kennen het klappen van de zweep.

Als u meer wil weten, klik dan hier en neem contact met ons op.

Uw ziekenfonds erkent u als uw gezondheidstoestand u belet te werken, en meer dan 66% arbeidsongeschikt bent verkaard. Dan heeft u recht op uitkeringen vanwege het ziekenfonds. De ziekte wordt beoordeeld aan de hand van de volledige toestand van de persoon, zonder de oorzaken van de vermindering van het verdienvermogen in aanmerking te nemen.

De ziektewet "artikel 100" bepaalt:

Art. 100, §1 van de wet betreffende de verplichte verzekering voor geneeskundige verzorging en uitkeringen, gecoördineerd op 14 juli 1994 : "Wordt als arbeidsongeschikt erkend als bedoeld in deze gecoördineerde wet, de werknemer die alle werkzaamheid heeft onderbroken als rechtstreeks gevolg van het intreden of het verergeren van letsels of functionele stoornissen waarvan erkend wordt dat ze zijn vermogen tot verdienen verminderen tot een derde of minder dan een derde van wat een persoon, van dezelfde stand en met dezelfde opleiding, kan verdienen door zijn werkzaamheid in de beroepencategorie waartoe de beroepsarbeid behoort, door betrokkene verricht toen hij arbeidsongeschikt is geworden, of in de verschillende beroepen die hij heeft of zou kunnen uitoefenen hebben uit hoofde van zijn beroepsopleiding".

Voor de eerste 6 maanden (voor de zelfstandigen evenwel 12 maanden) wordt enkel rekening gehouden met het laatste beroep dat de arbeidsongeschikte heeft uitgeoefend. Daarna wordt de al dan niet arbeidsongeschiktheid beoordeeld met inachtneming van alle beroepen die voor het slachtoffer openstaan, vooral gelet op zijn opleiding en beroepservaring.

De adviserend geneesheer van het uw ziekenfonds verricht de nodige onderzoeken en hij beslist over uw aanvraag.

Duurt de arbeidsongeschiktheid meer dan 1 jaar, dan wordt de zieke gecontroleerd door de (Hoge Commissie van de) Geneeskundige Raad voor Invaliditeit van het R.I.Z.I.V.

Van zodra het eerste jaar van uitkeringen is verstreken, gaat de "invaliditeit" in.

Het gebeurt dat de attesten van uw behandelend geneesheer niet meer aanvaard worden. Het ziekenfonds of RIZIV schorsen dan de uitbetaling.

U hoeft zich hierbij niet zomaar bij neer te leggen ! Er bestaat mogelijkheid om dan via een procedure bij de arbeidsrechtbank uw gelijk te halen. U krijgt hiervoor een "rechtsplegingsvergoeding", van de rechtbank, dat wil zeggen dat u hiermee uw advokaat en/of raadsdokter kan betalen, zodat u de kosten niet volledig  zelf hoeft te dragen. 

Er wordt dan een gerechtsexpertise georganiseerd, waarbij U zich dan kan laten bijstaan door een eigen "raadsgeneesheer" naar keuze. Bij zulk een  procedure moeten in België de "gerechtskosten" nooit door het slachtoffer worden gedragen.

Als u meer wil weten, klik dan hier en neem contact met ons op.

Een verkeersongeval - het is zo maar gebeurd

Elk jaar raken duizenden mensen gewond in het verkeer. Als een ander schuldig is aan uw letsel kunt u de schade door die ander, of zijn verzekeraar, laten vergoeden.

Het Centrum voor Letsel en Schade kan u daarbij helpen en weet wegwijs. Wij brengen de medische gevolgen van uw ongeval duidelijk in kaart en helpen u zo op weg naar een correcte vergoeding voor de geleden schade...

Het Centrum voor Letsel en Schade heeft jarenlange ervaring in het bijstaan van slachtoffers tijdens een MINNELIJKE MEDISCHE EXPERTISE of GERECHTELIJKE EXPERTISE. U kan dan ook beroep op ons doen als  bijstandsarts. Autoverzekeringen  nemen hiervoor meestal alle de kosten voor zich, en dit in het kader van de polis "rechtsbijstand". Zo kan het slachtoffer dus gebruik maken van zijn recht om bijgestaan worden door een eigen raadsgeneesheer.

Enkele weken of maanden  na een verkeersongeval,  zal de verzekeringsarts, aangesteld door de verzekeraar van tegenpartij, u uitnodigen voor een onderzoek.

Immers, de aard en de omvang van uw lichamelijke letsels moet zo goed mogelijk in kaart gebracht worden. Aangezien hij betaald wordt door de verzekeraar, bestaat de kans dat de medisch expert uw letsels in eerder beperkende zin zal beoordelen. Hij zal meestal het minimum begroten.

Op basis van zijn verslag zal de verzekeraar u immers een schadevergoeding voorstellen. Als u met dat voorstel akkoord gaat, dan wordt het dossier volledig afgesloten.

Minnelijk

Bent u het niet eens met het voorgestelde bedrag, dan kunt u zich via uw rechtsbijstandverzekering laten bijstaan door een eigen raadsgeneesheer, die de percentages invaliditeit  dan terug herevalueert.

Wanneer er met de verzekeraar overeengekomen wordt om een minnelijke medische expertise ("M.M.E.") uit te voeren, gaan beide experten samen met het slachtoffer rond de tafel gaan zitten om uw dossier in gezamenlijk overleg af te sluiten in uw voordeel.  Er is een uitweg voorzien als er geen overeenstemming is, in uitzonderlijke gevallen  treedt  daarbij  dan een scheidsrechter op.

 Zo'n minnelijke medische expertise biedt het voordeel dat er een evenwichtig gesprek plaatsvindt tussen twee evenwaardige medische experts. U staat dus niet langer alleen tegenover een verzekeraar.

Gerechtelijk

U kunt ook kiezen voor een gerechtelijke expertise. Een voordeel is dat u dan nog in beroep kan gaan tegen de beslissing van de gerechtsdeskundigen (="wetsdokter"). Wanneer de standpunten zeer uiteenlopend zijn dan is dit een mogelijke betere piste.  Het is ten zeerste aan te raden dat u zich laat bijstaan door een eigen raadsgeneesheer wanneer u door de gerechtdeskundige wordt uitgenodigd, immers de verzekering vaardigt doorgaans ook zijn eigen raadsgeneesheer af. Deze dokters zijn meestal zeer ervaren en kennen de klappen van de zweep.

Ongeval met voetgangers, fietser, passagiers

Zwakke weggebruikers die gewond  geraken bij een verkeersongeval waarbij ook eender welk motorvoertuig betrokken is, kunnen ook voor de vergoeding van hun lichamelijke schade, steeds en altijd terecht bij de verzekeringsmaatschappij van dat voertuig, bv auto, bus, etc ...

Ook in de gevallen als het motorvoertuig "in recht", dus als de zwakke weggebruiker "in fout" was. Dit systeem van "automatische vergoedingsplicht", ten voordele van de zwakke weggebruikers, werd ingevoerd in 1995, met de Wet op Zwakke weggebruikers.

De gevolgen van het letsel worden dus steeds vergoed door de verzekering.

Als u meer wil weten, klik dan hier en neem contact met ons op.

1. Er zijn diverse soorten artsen betrokken bij een MME (= minnelijke medische expertise)

Ter verduidelijking bespreken we eerst de verschillende soorten artsen die betrokken zijn bij de gevolgen van een ongeval.

a. Behandelende arts: elke geneesheer die u heeft onderzocht en/of heeft verzorgd, die u dus heeft behandeld in het kader van de (poging tot) genezing; met "uw" of "de" behandelende arts wordt meestal uw vaste huisarts bedoeld.

b. Raadsgeneesheer (= raadgevende arts = raadsdokter): de arts-raadsman betreffende de medische besluiten (de "medische advocaat"); de raadsgeneesheer treedt op ofwel voor de partij die de schade moet vergoeden ofwel voor het slachtoffer.

c. Gerechtsdeskundige (of justitiearts): zie verder onder nr 4.

d. Scheidsrechter (of arbiter): deze geneesheer wordt door de twee raadsgeneesheren bij onderling overleg aangesteld bij de aanvang van de minnelijke medische expertise (afgekort "MME"); hij dient in feite de taak van een gerechtsdeskundige uit te voeren voor het geval de 2 raadsgeneesheren niet tot de nodige overeenstemming zouden komen; in een dergelijk geval maakt hij dus autonoom de medische besluiten op, binnen het kader van de MME.

e. Controle-arts : is de dokter die controleert of een welbepaalde werknemer wel afwezig mag blijven van zijn werk wegens ziekte; deze controle gebeurt in opdracht van de werkgever, die immers het gewaarborgd loon moet betalen indien de werknemer ziek is en die zich mag vergewissen of de werknemer wel met reden afwezig blijft.

f. Arbeidsgeneesheer : is de arts die binnen de onderneming de werknemers onderzoekt, met vooral een preventieve functie; zijn belangrijkste taken zijn: het houden van consultaties, het uitvoeren van bedrijfsbezoeken en het deelnemen aan comités (samen met de vakbonden).

g. Adviserend geneesheer van het ziekenfonds, beter bekend als de "medisch adviseur": is een dokter die in opdracht van het ziekenfonds nagaat of een bepaalde persoon gerechtigd is op een bepaalde behandeling of medicatie of op mutualiteitsuitkeringen.

h. Specialist - geneesheer: een arts die na het behalen van het universitair diploma licentiaat (master) in de geneeskunde een bijkomend diploma in één van de verdergezette studierichtingen geneeskunde heeft behaald, en die in deze richting zijn beroep uitoefent (zoals een gynaecoloog, endocrinoloog, internist, dermatoloog, ...); staat in feite tegenover de term "huisarts".

OPMERKING: elke geneesheer moet het medisch beroepsgeheim eerbiedigen; hij mag aan zijn opdrachtgever (bv de werkgever) enkel zijn beslissing meedelen, maar hij mag hem nooit (mondeling of schriftelijk) de redenen van zijn beslissing uitleggen.

2. Doel van de expertise

De medische expertise is een bewijsmiddel, meerbepaald een onderzoeksmaatregel. Zij heeft (in het burgerlijk recht) als functie te onderzoeken en vervolgens te bepalen welke fysieke en psychische gevolgen het ongeval rechtstreeks of onrechtstreeks met zich heeft meegebracht; haar uiteindelijk doel is de vergoeding voor deze schadelijke gevolgen te kunnen bepalen.

Er bestaan twee vormen van expertise, namelijk enerzijds de eenzijdige expertise, die niet bindend is, en anderzijds de tegensprekelijke expertise, die normalerwijze wel definitief bindend is.

In de praktijk wordt eerst een eenzijdige expertise uitgevoerd op initiatief en op kosten van de verzekeringsmaatschappij die de schade moet vergoeden. Een verstandige schadelijder zal daarna steeds een tegenexpertise, dus een deskundig onderzoek door een door hem aangestelde raadsgeneesheer, laten doorgaan.

3. De raadsgeneesheer

3.1 Doorgaans zal eerst een eenzijdige medische expertise doorgaan, die wordt georganiseerd door de verzekeringsmaatschappij die gehouden is tot de vergoeding aan het slachtoffer ; dit is in het bijzonder de B.A.-verzekeraar (meestal de autoverzekeraar) en/of de arbeidsongevallenverzekeraar. Aldus zal u doorgaans eerst worden onderzocht en ondervraagd door de raadsgeneesheer van de verzekeringsmaatschappij, dus van tegenpartij. Deze geneesheer - deskundige zal uiteindelijk de medische besluiten volgens zijn zienswijze opstellen (vooral : de graden en periodes van tijdelijke arbeidsongeschiktheid en de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid of van blijvende invaliditeit).

Het zou logischer zijn dat u onmiddellijk na het ongeval wordt bijgestaan door uw eigen raadsgeneesheer; deze kan dan o.a. nagaan welke bijkomende onderzoeken dienen te gebeuren, en wanneer. Maar de rechtsbijstandsverzekeraar neemt de kosten voor uw eigen raadsgeneesheer pas ten laste van zodra de medische besluiten van de raadsdokter van tegenpartij gekend zijn (en dus moeten worden gecontroleerd). 

Voormelde medische besluiten zijn opgesteld door een arts die dagelijks wordt aangesteld door de verzekeringsmaatschappij en die dus niet onpartijdig kan worden genoemd ; ze vallen begrijpelijkerwijze vaak al te nadelig uit voor het slachtoffer.

Zo blijkt de raadsgeneesheer van de verzekeringsmaatschappij vaak te verdedigen dat uw klachten en letsels

- reeds vòòr het ongeval zouden hebben bestaan ("voorafbestaande toestand")
- voortvloeien uit een natuurlijke evolutie die ook zonder het ongeval zou hebben plaatsgehad
- door u worden overdreven ("aggravatie"), omdat u zich laat beïnvloeden door uw raads- of behandelende geneesheer ("iatrogene beïnvloeding") of omdat u uit is op een hoge vergoeding ("renteneurose")
- volledig worden geveinsd ("simulatie")
- onvoldoende bewezen zijn en geen steun vinden in de beeldvorming
- voortvloeien uit uw verkeerde psychische ingesteldheid (met termen als "somatisatie", "fixatie", "persoonlijkheid die de neiging heeft zich op autodestructieve wijze te focussen op tegenslagen...").

En veel klachten kunnen onmogelijk daadwerkelijk worden bewezen, in het bijzonder aan de hand van beeldvorming (terwijl het slachtoffer de bewijslast draagt...).

Bovendien zal de expert van de vergoedingsplichtige verzekeringsmaatschappij meestal enkel besluiten tot blijvende invaliditeit (B.I.), hoewel ook blijvende arbeisongeschiktheid (B.A.O.) overblijft; hij weet maar al te goed dat dit naar vergoeding toe een groot verschil uitmaakt.

3.2 Het is dan ook ten zeerste aangewezen dat u een tegenexpertise laat doorgaan, dus een "second opinion" vraagt; dit houdt in dat u de medische besluiten van de raadsgeneesheer van de verzekeringsmaatschappij laat beoordelen door een eigen raadsgeneesheer, die uitsluitend uw belangen verdedigt.

Uw eigen raadsgeneesheer zal er vooral op toezien:

1° dat hij alle nuttige inlichtingen en stukken ontvangt, zodat hij zijn cliënt afdoende kan verdedigen (op medisch vlak); hij zal de nodige bijkomende onderzoeken laten doorgaan, om in de mate van het mogelijke de sequelen (= klachten en letsels) te bewijzen;

2° dat B.A.O. in plaats van B.I. wordt weerhouden en dat het toegekende percentage ervan voldoende hoog is,

3° dat de consolidatie niet op een te vroege datum wordt bepaald,

4° dat alle gerechtvaardigde kosten en uitgaven, mogelijks ook bepaalde uitgaven na de consolidatiedatum, worden weerhouden;
5° of er voor bepaalde toekomstige mogelijke verwikkelingen of dergelijke geen voorbehoud dient te worden gemaakt.

De opdracht van uw raadsgeneesheer is dus zeer complementair aan de taak van uw advocaat: uw raadsgeneesheer heeft tot taak te verdedigen dat al uw letsels en klachten ingevolge het het ongeval worden aanvaard en dat de medische besluiten toelaten een volledige vergoeding voor alle lichamelijke schade te bekomen.

3.3 Het is aangeraden om een ervaren specialist-geneesheer te kiezen die weet 1° welke bijkomende onderzoeken moeten gebeuren, 2° hoe een medische expertise verloopt en moet verlopen, 3° welke medische besluiten verdedigbaar kunnen worden geacht en 4° – niet in het minst – hoe hij zich dient te verdedigen tegen de scherpe argumenten van de raadsgeneesheer van de verzekeringsmaatschappij.

3.4 Soms is het belangrijk al na een paar maanden advies in te winnen bij uw eigen raadsgeneesheer. Deze kan u bv laten weten welke onderzoeken binnen een zekere termijn, bv binnen de 3 maanden vanaf het ongeval, moeten gebeuren om bepaalde klachten op degelijke wijze te kunnen bewijzen.

Ter herinnering: u dient vooraf de toestemming tot aanstelling van een eigen raadsgeneesheer te bekomen vanwege uw rechtsbijstandsverzekeraar, die immers o.a. de kosten van uw verdediging op medisch vlak moet betalen.

4. De tegensprekelijke (minnelijke òf gerechtelijke) expertise

4.1 Indien uw raadsgeneesheer oordeelt dat de besluiten vanwege de raadsgeneesheer van de verzekeringsmaatschappij niet kunnen worden aanvaard, dan dient een tegensprekelijke expertise te worden aangevraagd.

Er zijn twee soorten tegensprekelijke medische expertises :

a. bij de minnelijke medische expertise (afgekort "MME") wordt het verslag gezamenlijk opgesteld door de raadsgeneesheer van de verzekeringsmaatschappij (de tegenpartij) en deze van uzelf ; deze 2 artsen moeten dus tot volledige overeenstemming komen over de (fysieke en psychische) gevolgen van het ongeval en over de medische besluiten;

b. bij een gerechtelijke expertise wordt het verslag opgemaakt door een arts daartoe aangesteld door de rechtbank ; voor deze aanstelling moet u beroep doen op uw advocaat; de raadsgeneesheer van uzelf en deze van tegenpartij zullen aan de gerechtsdeskundige-geneesheer (= justitiearts) alle nuttige medische stukken overmaken en zij zullen ter attentie van de gerechtsdeskundige hun respectieve standpunten verdedigen.

Het verslag van een dergelijke tegensprekelijke expertise kan slechts in eerder uitzonderlijke gevallen met succes worden aangevochten voor de rechtbank.

4.2 Vooraleer een overeenkomst tot minnelijke medische expertise (MME) te ondertekenen is het aangewezen contact op te nemen met uw raadsgeneesheer (en eventueel met uw advocaat). Deze zal u meerbepaald adviseren over de vraag of een gerechtelijke expertise niet te verkiezen valt boven een MME.

Dit kan vooral om de volgende redenen het geval zijn:

- de raadsgeneesheer van uzelf en deze van tegenpartij hebben geen goede verstandhouding (zodat een minnelijke expertise om persoonlijke redenen niet aangewezen is) ;
- de medische besluiten van de wederzijdse raadsgeneesheren liggen al te ver uit elkaar (zodat geen overeenstemming kan worden verwacht) ;
- het gaat om een complexe of zwaarwichtige aangelegenheid, die heel wat tijd of meerdere bijkomende onderzoeken vergt.

In de omgekeerde gevallen zal meestal voor een MME worden gekozen.

Besef dat de besluiten van de minnelijke of gerechtelijke expertise in principe definitief bepalen binnen welke perken u schadevergoeding kan vorderen.

Houd voor ogen dat de Rechtbank u uiteraard niet zelf zal onderzoeken en u zelfs niet zal aanhoren, zodat ze (bijna) uitsluitend rekening zal houden met het expertiseverslag om te beslissen welke lichamelijke letsels en klachten voortvloeien uit het ongeval welke hun tijdelijke en blijvende weerslag is op uw arbeidsgeschiktheid hoe groot uw tijdelijke en blijvende morele schade is welke medische kosten en aanverwante uitgaven verantwoord zijn.

Bron: vzw verkeersslachtoffers